Steruj słońcem, temperaturą i wiatrem, a zobaczysz parowanie, skraplanie, opady i spływ. 20 misji o obiegu wody w przyrodzie dla dzieci od 6 do 10 lat.
Jak się gra
Na ekranie jest mały świat: morze, góra, jezioro, rzeka i farma z kukurydzą. Dziecko steruje pogodą trzema suwakami. Słońce ogrzewa wodę, temperatura powietrza wysoko w górze decyduje, czy powstanie chmura i czy spadnie deszcz, czy śnieg, a wiatr przesuwa chmury nad wybrane miejsce.
Każdy poziom to misja w ramce zadania: zrób parę wodną, zrób chmurę, niech pada nad farmą, napełnij jezioro do określonego poziomu, spraw, żeby na górze spadł śnieg. Kiedy dany proces zachodzi, na obrazku pojawia się jego nazwa, na przykład Parowanie ↑ albo Opady ↓. Na niektórych poziomach po wykonaniu misji dziecko przeciąga podpisy na właściwe miejsca na schemacie, a piesek czyta krótkie wyjaśnienie każdego etapu.
| Poziomy | Misje |
|---|---|
| 1–3 | Para wodna, pierwsza chmura, pierwszy deszcz |
| 4–5 | Wiatr przesuwa chmurę nad farmę |
| 6–8 | Śnieg na górze, deszcz na farmie, wilgotna ziemia dla kukurydzy |
| 9–10 | Topnienie śniegu i transpiracja |
| 11–14 | Susza, utrzymanie poziomu jeziora w zielonej strefie |
| 15–20 | Misje łączone i wielki obieg wody |
Czego uczy się dziecko
Nazw procesów. Parowanie, skraplanie, opady, spływ, topnienie, transpiracja. Słowa, które w podręczniku wydają się trudne, w grze stają się nazwami rzeczy, które dziecko samo wywołało suwakiem.
Przyczyny i skutku. Więcej słońca to więcej pary. Zimniejsze powietrze w górze to chmura. Jeszcze zimniejsze to śnieg zamiast deszczu. Dziecko widzi zależności, a nie tylko je zapamiętuje.
Myślenia o systemie. Woda nie znika i nie pojawia się znikąd. Krąży między morzem, niebem, górą i rzeką. To pierwsze spotkanie z myśleniem o całym układzie, a nie o pojedynczych zjawiskach.
Planowania. Na dalszych poziomach trzeba zrobić kilka rzeczy po kolei: najpierw śnieg, potem roztopy, potem napełnić jezioro, ale nie przelać. Dziecko układa plan i go poprawia.
Słownictwa pogodowego. Wietrzyk, upał, cisza, ulewa. Gra przy okazji poszerza słownik dziecka, a nazwy z gry łatwo usłyszeć potem w prognozie pogody.
Dla kogo i jak długo
Gra jest przeznaczona dla dzieci od sześciu do dziesięciu lat. Najmłodsze świetnie bawią się pierwszymi misjami i z zachwytem patrzą, jak z morza unosi się para. Dzieci z klas 3–4 docierają do misji łączonych, które wymagają już planowania. Na dziesięciolatkach największe wrażenie robi poziom suszy i utrzymanie jeziora w zielonej strefie.
Jedna sesja z trzema, czterema misjami trwa kwadrans. To dobra powtórka przed sprawdzianem z przyrody albo wstęp do szkolnego doświadczenia.
Wskazówki dla rodziców
- Pytaj „co się stanie, jeśli…”. „Co się stanie, jeśli zgasimy słońce?” Przewidywanie przed sprawdzeniem to podstawa myślenia naukowego.
- Łączcie z prognozą. Po grze obejrzyjcie razem prognozę pogody i poszukajcie znanych słów.
- Rysujcie schemat. Niech dziecko narysuje obieg wody z pamięci, ze strzałkami i podpisami.
- Obserwujcie kuchnię. Para nad garnkiem i kropelki na pokrywce to obieg wody w miniaturze.
Zabawy bez ekranu
- Chmura w słoiku. Gorąca woda na dnie słoika, lód na pokrywce i po chwili widać mgiełkę i kropelki.
- Deszcz w torebce. Narysujcie markerem słońce i chmury na strunowej torebce z odrobiną wody i przyklejcie ją do okna.
- Kałuża z kredą. Obrysujcie kałużę kredą rano i sprawdzajcie co kilka godzin, jak się zmniejsza.
- Szklanka i lód. Zimna szklanka „poci się” w ciepłym pokoju. Skąd ta woda? Z powietrza!
Częste błędy
- Para to chmura. Para jest niewidoczna. Chmura to już kropelki po skropleniu.
- Za dużo słońca. Gorące powietrze nie pozwala na deszcz. Trzeba ochłodzić górę.
- Przelane jezioro. W misjach z zieloną strefą lepiej działać małymi krokami.
- Zapominanie o wietrze. Chmura pada tam, gdzie akurat jest. Jeśli deszcz ma spaść na farmę, najpierw trzeba ją tam przesunąć wiatrem.
Więcej doświadczeń znajdziesz w dziale gry przyrodnicze.