Darmowe pianino online dla dzieci: nuty spadają na świecące klawisze, a dziecko gra „Panie Janie”, „Odę do radości” i 18 innych melodii. Solmizacja do, re, mi.
Jak się gra
Na ekranie widać klawiaturę pianina, a nad nią spadające nuty. Każda nuta ma kolor i podpis, na przykład do albo sol. Kiedy nuta dotknie linii nad klawiszami, odpowiedni klawisz zaczyna świecić i trzeba go nacisnąć.
W pierwszych trzynastu lekcjach działa tryb czekania: nuta zatrzymuje się na linii, dopóki dziecko nie trafi we właściwy klawisz. Nikt nie pogania, więc można spokojnie szukać dźwięku. Od lekcji 14 włącza się tryb rytmu: nuty spadają bez przerwy, a gra ocenia, czy dźwięk był idealnie w czasie, dobrze, czy był pudłem.
Przycisk 👂 Posłuchaj odtwarza melodię, zanim dziecko zacznie grać. Jest też swobodna gra, w której można grać, co się chce, i zmieniać oktawę.
| Lekcje | Co się dzieje |
|---|---|
| 1 | Pierwsze kroki: pięć dźwięków od do do sol |
| 2–6 | Proste melodie w zakresie pięciu palców |
| 7–13 | Dłuższe piosenki, w lekcji 13 pierwszy czarny klawisz: fis |
| 14–15 | Tryb rytmu ze znanymi melodiami |
| 16–20 | Utwory z większym zakresem i klasyka |
Czego uczy się dziecko
Orientacji na klawiaturze. Białe i czarne klawisze tworzą powtarzający się wzór. Po kilku lekcjach dziecko wie, że do leży tuż przed dwoma czarnymi klawiszami, i potrafi je znaleźć w każdej oktawie.
Nazw dźwięków. W polskiej szkole dzieci poznają solmizację: do, re, mi, fa, sol, la, si. Gra używa tych samych nazw, więc to, co dziecko ćwiczy w domu, pasuje do lekcji muzyki.
Słuchu muzycznego. Najpierw dziecko słucha melodii, potem ją gra. Z czasem zaczyna słyszeć, kiedy dźwięk idzie w górę, a kiedy w dół, i zauważa własne pomyłki bez patrzenia na ekran.
Poczucia rytmu. Tryb rytmu uczy, że w muzyce liczy się nie tylko to, jaki dźwięk zagrać, ale też kiedy. Długie i krótkie nuty mają różną wysokość na ekranie, więc rytm widać.
Koordynacji oka i ręki. Śledzenie spadającej nuty i trafianie palcem w klawisz w odpowiednim momencie to świetny trening uwagi i zręczności.
Dla kogo i jak długo
Pierwsze lekcje nadają się już dla czterolatków. Wymagają tylko pięciu klawiszy i nie mają limitu czasu, więc dziecko może grać we własnym tempie. Sześcio- i siedmiolatki zwykle szybko przechodzą do dłuższych piosenek i pierwszego czarnego klawisza. Tryb rytmu i utwory klasyczne to wyzwanie dla starszych dzieci, również tych, które chodzą już na lekcje pianina albo do szkoły muzycznej.
Jedna piosenka trwa od pół minuty do dwóch minut. Dobrym zwyczajem jest zagranie dwóch, trzech utworów dziennie i powrót do ulubionego na koniec. Dziecko, które uczy się instrumentu, może traktować grę jako rozgrzewkę przed ćwiczeniami, a dziecko, które dopiero się zastanawia, jako pierwszy kontakt z klawiaturą.
- Najpierw posłuchajcie. Przycisk Posłuchaj to nie ułatwienie, tylko dobra metoda nauki. Muzycy też najpierw słuchają.
- Śpiewajcie nazwy. Granie i śpiewanie „do, re, mi” jednocześnie łączy słuch z ruchem palców.
- Krótko, ale często. Dziesięć minut dziennie daje więcej niż godzina raz w tygodniu.
- Nie przeskakujcie trybu czekania. Pierwsze lekcje budują pewność siebie. Rytm przyjdzie później.
- Swobodna gra po lekcji. Pozwólcie dziecku wymyślić własną melodię i nazwać ją. To ogromna radość.
Zabawy bez ekranu
- Papierowa klawiatura. Narysujcie klawisze na pasku papieru i „grajcie” palcami, śpiewając nazwy dźwięków.
- Dzwonki chromatyczne. Kolorowe dzwonki, takie jak w przedszkolu, świetnie uzupełniają grę.
- Wysoko i nisko. Rodzic śpiewa dwa dźwięki, a dziecko pokazuje ręką, czy drugi był wyższy, czy niższy.
- Rytm na kolanach. Wystukujcie rytm znanej piosenki i zgadujcie, co to za melodia.
Częste błędy
- Granie jednym palcem. Na początku to naturalne, ale warto zachęcać do używania kilku palców.
- Patrzenie tylko na klawisze. W trybie rytmu oczy powinny śledzić nuty, a palce czuć klawiaturę.
- Pośpiech w trybie czekania. Nuta poczeka, więc lepiej znaleźć dobry klawisz niż nacisnąć byle jaki.
Więcej zabaw z dźwiękami znajdziesz w dziale gry muzyczne.