Darmowa gra muzyczna dla przedszkolaków. Leśne zwierzęta grają krótkie melodie, a dziecko powtarza je po kolei. Ćwiczy słuch i pamięć. 20 poziomów.
Jak się gra
Na słonecznej polanie na pieńkach siedzą zwierzęta z instrumentami: miś z bębnem, żabka z cymbałkami, ptaszek z dzwoneczkiem, zajączek z gitarą, sowa przy pianinie i słoń z trąbką. Zanim gra się zacznie, dziecko może dotykać zwierząt i swobodnie muzykować. Każde ma swój dźwięk, swoją nutę i swój kolor.
Gdy maluch naciśnie duży zielony przycisk, orkiestra zagra krótką melodię. Grające zwierzę podskakuje i świeci, a u góry widać ucho, które przypomina, że teraz słuchamy. Potem pojawia się wskazująca rączka: kolej dziecka. Trzeba dotknąć zwierzątek w tej samej kolejności. Rząd kropek zapełnia się z każdą dobrą nutą. Gdy cała melodia się zgadza, orkiestra gra ją jeszcze raz jako mały koncert, a wszyscy podskakują.
| Poziomy | Muzycy | Długość melodii |
|---|---|---|
| 1–2 | 2–3 | 2 dźwięki |
| 3–5 | 3–4 | 3 dźwięki |
| 6–9 | 4–5 | 4 dźwięki |
| 10–13 | 5–6 | 5 dźwięków |
| 14–16 | 6 | 6 dźwięków |
| 17–20 | 6 | 7 dźwięków, nieco szybciej |
Krótkie melodie są po trzy na poziom, dłuższe po dwie.
Czego uczy się dziecko
Pamięci słuchowej. Zapamiętanie kolejności dźwięków to ta sama umiejętność, która przydaje się przy nauce wierszyków, piosenek, numeru telefonu do mamy i poleceń z kilkoma krokami. Melodia z siedmiu dźwięków to poważne wyzwanie nawet dla pięciolatka.
Uważnego słuchania. Dziecko musi słuchać do końca, a nie zaczynać po pierwszym dźwięku. To trudne dla przedszkolaka i bardzo cenne w grupie przedszkolnej, gdzie pani mówi do wszystkich naraz.
Słuchu muzycznego. Każde zwierzę gra inną nutę, a dźwięki układają się w przyjemne melodie. Z czasem dziecko zaczyna rozpoznawać zwierzę po samym dźwięku, bez patrzenia. To początek rozróżniania wysokości tonów.
Kolejności i rytmu. Melodia to sekwencja, podobnie jak kroki w przepisie czy litery w słowie. Dzieci, które ćwiczą sekwencje dźwiękowe, łatwiej później dzielą słowa na sylaby i głoski.
Koncentracji. Krótkie zadanie, jasny cel i natychmiastowa nagroda w postaci koncertu pomagają skupić się na kilka minut.
Wskazówki dla rodziców
- Nazywajcie zwierzęta. „Najpierw miś, potem żabka, potem ptaszek.” Słowa pomagają zapamiętać kolejność, zwłaszcza przy dłuższych melodiach.
- Śpiewajcie razem. Można zanucić melodię po jej odsłuchaniu. Głos to dodatkowa „ścieżka” w pamięci.
- Pozwólcie na swobodną grę. Przed rozpoczęciem poziomu dziecko może dowolnie dotykać zwierząt. Taka zabawa bez zadań też uczy słuchania.
- Przy dłuższych melodiach dzielcie na części. „Pierwsze trzy dźwięki i jeszcze dwa.”
Zabawy bez ekranu
- Echo: klaszczecie krótki rytm, a dziecko go powtarza. Potem zamiana ról.
- Domowa orkiestra: garnki, łyżki, butelki z ryżem i kubek z wodą zamieniają się w instrumenty. Gracie na zmianę krótkie melodie.
- Głuchy telefon z dźwiękami: zamiast słów przekazujecie sobie krótki rytm wystukany na stole.
- Kto gra? Dziecko zamyka oczy, a rodzic gra na jednym z domowych instrumentów. Trzeba zgadnąć na którym.
Więcej gier tego typu jest w dziale gry muzyczne.
Jak gra rośnie razem z dzieckiem
Pierwsze melodie mają tylko dwa dźwięki, więc trzylatek szybko rozumie zasadę. Co kilka poziomów melodia wydłuża się o jeden dźwięk, a na polanie przybywa muzyków. Ostatnie poziomy są też szybsze. Gwiazdki zależą od liczby pomyłek, a każda zła próba kończy się wolniejszym powtórzeniem, więc dziecko zawsze dostaje drugą szansę.
Dla kogo jest ta gra
Gra sprawdzi się u trzylatków, które lubią dźwięki i chętnie naciskają wszystko, co gra. Czterolatki i pięciolatki dojdą do dłuższych melodii, które dobrze ćwiczą pamięć. Szczególnie warto po nią sięgnąć, gdy dziecko ma kłopot z zapamiętywaniem poleceń albo wierszyków na przedszkolne występy. Krótka, codzienna porcja muzycznych powtórek działa lepiej niż długie siedzenie. Ze względu na dźwięki najlepiej grać w spokojnym miejscu albo w słuchawkach dostosowanych do dzieci.
Leśna orkiestra nie wymaga czytania ani znajomości instrumentów. Nazwy zwierząt i instrumentów pojawiają się tylko dla czytników ekranu, a całe prowadzenie odbywa się głosem i obrazem. Dzięki temu mogą w nią grać także dzieci, które dopiero zaczynają mówić po polsku, na przykład w rodzinach dwujęzycznych.