Darmowa gra do nauki kolorów dla maluchów. Dziecko wkłada zabawki do pudełek w tym samym kolorze, a kameleon zmienia barwę. Jasne i ciemne odcienie.
Jak się gra
U góry ekranu na gałęzi siedzi mały kameleon, a obok leży stos kolorowych zabawek: baloniki, piłki, gwiazdki, serduszka, kwiatki, rybki, kubki i autka. Na dole stoją duże kolorowe pudełka. Dziecko przeciąga każdą zabawkę do pudełka w tym samym kolorze. Kiedy podnosi zabawkę, kameleon zmienia barwę, a lektor mówi nazwę koloru. Dobra odpowiedź kończy się wesołym podskokiem zabawki w pudełku. Przy pomyłce zabawka wraca na miejsce, a piesek spokojnie podpowiada: „To kolor czerwony. Znajdź czerwone pudełko!”.
Maluchy, które dopiero uczą się przeciągać, mogą dotknąć zabawki, a potem pudełka. Duży przycisk z głośnikiem powtarza polecenie.
| Poziomy | Co się zmienia |
|---|---|
| 1–3 | Dwa kolory naraz (czerwony, niebieski, żółty) |
| 4–6 | Wszystkie trzy kolory podstawowe |
| 7–9 | Dochodzą zielony, pomarańczowy, fioletowy i różowy |
| 10–12 | Pięć, a potem sześć pudełek, także brązowe |
| 13–15 | Jasne i ciemne odcienie niebieskiego, zielonego i fioletowego |
| 16–20 | Jadąca taśma: trzeba złapać zabawkę, gdy przejeżdża |
Na poziomach z taśmą nic nie przepada. Zabawka, która zjedzie z jednej strony, pojawia się z drugiej.
Czego uczy się dziecko
Nazw kolorów. Każde podniesienie zabawki to jedno powtórzenie nazwy koloru: dziecko widzi barwę, słyszy słowo i jednocześnie coś robi rękami. Takie połączenie działa lepiej niż samo pokazywanie palcem w książeczce. Po kilku dniach zabawy wiele dzieci zaczyna same mówić „czerwony” albo „żółty”, zanim zrobi to lektor.
Sortowania i klasyfikowania. Wkładanie rzeczy do grup według jednej cechy to podstawa myślenia matematycznego. Tu cechą jest kolor, a kształt zabawki nie ma znaczenia: zielona rybka i zielone autko trafiają do tego samego pudełka. Dla trzylatka to wcale nie jest oczywiste.
Dokładnego patrzenia. Odcienie jasne i ciemne wymagają porównania dwóch podobnych barw. Dziecko uczy się, że „niebieski” to cała rodzina kolorów, a nie jeden.
Sprawności ręki. Przeciąganie palcem ćwiczy motorykę małą i koordynację oka z ręką. Na taśmie trzeba jeszcze trafić w odpowiedni moment, co jest dobrym treningiem cierpliwości.
Wskazówki dla rodziców
- Nazywajcie kolory w codziennych sytuacjach. „Podaj mi zielony kubek”, „Załóżmy czerwoną czapkę”. Gra daje powtórki, a życie pokazuje, że kolory są wszędzie.
- Pozwólcie dziecku mówić pierwszemu. Zanim lektor powie nazwę, można zapytać: „Jaki to kolor?”. Nawet jeśli odpowiedź jest zła, gra za chwilę ją poprawi.
- Nie poprawiajcie ostro. Mylenie fioletowego z niebieskim albo pomarańczowego z czerwonym jest bardzo częste i mija samo.
- Krótkie sesje. Dwa, trzy poziomy dziennie to dobra porcja dla malucha.
Zabawy bez ekranu
- Kolorowe sprzątanie: klocki, kredki albo skarpetki sortujecie do misek w różnych kolorach.
- Polowanie na kolor: na spacerze szukacie wszystkiego, co jest żółte. Następnego dnia innego koloru.
- Mieszanie farb: z żółtej i niebieskiej farby robicie zieloną. Dzieci są zachwycone, gdy kolor „sam” się pojawia.
- Kameleon w domu: dziecko chowa się przy meblu w podobnym kolorze, a rodzic udaje, że go nie widzi.
Więcej gier tego typu jest w dziale gry z kształtami i kolorami.
Częste kłopoty
Niektóre dzieci przez dłuższy czas mylą dwa konkretne kolory, na przykład zielony i niebieski. Jeśli kłopot nie mija po czwartych urodzinach, a w rodzinie zdarzały się zaburzenia widzenia barw, warto wspomnieć o tym pediatrze lub okuliście. W większości przypadków to po prostu kwestia czasu i wielu powtórek.
Jak gra rośnie razem z dzieckiem
Pierwsze poziomy są celowo bardzo proste: dwa pudełka i kilka zabawek. Trzylatek szybko odnosi sukces, a to zachęca go do dalszej zabawy. Kolejne kolory dochodzą stopniowo, dopiero wtedy, gdy poprzednie są już opanowane. Poziomy z odcieniami sprawiają trudność nawet pięciolatkom, bo jasnozielony i ciemnozielony leżą bardzo blisko siebie. Taśma na końcu dodaje element czasu, ale bez presji, bo zabawki krążą w kółko.
Gwiazdki zależą od liczby pomyłek, a nie od szybkości. Dziecko, które myśli spokojnie i trafia za pierwszym razem, dostaje trzy gwiazdki, nawet jeśli robi to powoli. Postępy zapisują się na urządzeniu, więc następnego dnia można wrócić do tego samego poziomu albo powtórzyć ulubiony.