Darmowa gra w dopasowywanie cieni dla przedszkolaków. Dziecko przeciąga żyrafę, gruszkę czy gitarę na właściwy cień. Obrócone i podobne cienie, 20 poziomów.
Jak się gra
U góry ekranu jest słoneczna ściana z czarnymi cieniami. Pod nią leżą kolorowe obrazki: żyrafa, gruszka, gitara, żaglówka. Dziecko przeciąga każdy obrazek na cień o tym samym kształcie. Gdy pasuje, cień zamienia się w kolorowy obrazek z błyskiem i wesołym dźwiękiem. Jeśli to nie ten cień, obrazek wraca na miejsce, a piesek mówi: „Spójrz na kształt!”.
Można też dotknąć obrazka, a potem cienia, co dla wielu maluchów jest prostsze. Przycisk z głośnikiem powtarza polecenie. Każdy poziom ma dwie rundy.
| Poziomy | Co się zmienia |
|---|---|
| 1–3 | Dwa lub trzy zupełnie różne obrazki |
| 4–9 | Cztery do sześciu obrazków z różnych grup (zwierzęta, owoce, pojazdy, zabawki) |
| 10–12 | Obrócone cienie: do góry nogami, bokiem, w lustrzanym odbiciu |
| 13–15 | Podobne do siebie: same zwierzęta, same ptaki, same owoce albo same pojazdy |
| 16–17 | Dodatkowe cienie bez pasującego obrazka |
| 18–20 | Wszystko razem: obrócone, podobne i dodatkowe cienie |
Czego uczy się dziecko
Rozpoznawania kształtu. Cień nie ma koloru ani szczegółów, zostaje tylko obrys. Dziecko musi skupić się na tym, co najważniejsze: długiej szyi żyrafy, okrągłym brzuchu gruszki, gryfie gitary. To bardzo podobne do tego, co robi oko podczas czytania, kiedy odróżnia „b” od „d”.
Słownictwa. Lektor mówi nazwę każdego podniesionego obrazka. W grze jest ponad sześćdziesiąt rzeczy: zwierzęta, owoce, pojazdy, zabawki, ptaki. Przy okazji dziecko poznaje słowa takie jak flaming, ośmiornica czy słonecznik.
Wyobraźni przestrzennej. Obrócone cienie zmuszają do „obrócenia” obrazka w głowie. Dzieci, które dużo bawią się klockami i układankami, robią to szybciej, ale każde może się tego nauczyć.
Dokładności. Poziomy z podobnymi cieniami (same ptaki albo same owoce) uczą porównywania drobnych różnic. Pingwin i kaczka mają inną sylwetkę, chociaż oba są ptakami.
Hamowania pierwszego odruchu. Dodatkowe cienie bez obrazka uczą, że nie każde miejsce trzeba wypełnić. Dziecko musi sprawdzić, zanim położy.
Wskazówki dla rodziców
- Opisujcie kształty słowami. „Ten cień ma długą szyję. Kto ma długą szyję?” Takie pytania uczą szukania charakterystycznych cech.
- Przy obróconych cieniach pomóżcie ruchem. Można obrócić telefon albo pokazać dłonią, jak obrazek kręci się do góry nogami.
- Chwalcie uważne patrzenie. Lepiej powiedzieć „dobrze się przyjrzałeś” niż „szybko poszło”.
- Róbcie przerwy. Dwa, trzy poziomy dla trzylatka to dobra porcja.
Zabawy bez ekranu
- Teatr cieni: wieczorem latarką rzucacie cienie dłoni na ścianę i zgadujecie, czy to piesek, ptak, czy zajączek.
- Obrysy zabawek: obrysowujecie kilka zabawek na kartce. Dziecko kładzie każdą zabawkę na jej obrysie.
- Cień w słońcu: w słoneczny dzień obserwujecie swoje cienie na chodniku. Rano są długie, w południe krótkie.
- Zgadywanka w worku: dziecko dotyka przedmiotu w worku i zgaduje, co to, bez patrzenia.
Więcej gier tego rodzaju jest w dziale gry pamięciowe.
Jak gra rośnie razem z dzieckiem
Na pierwszych poziomach obrazki bardzo się różnią: żyrafa obok jabłka i autobusu. Trzylatek szybko odnosi sukces i rozumie zasadę. Potem przybywa obrazków, a później pojawiają się obroty, podobne sylwetki i cienie-pułapki. Każda trudność dochodzi osobno, więc dziecko nie jest przytłoczone. Gwiazdki zależą od liczby pomyłek, a nie od czasu, więc opłaca się spokojnie patrzeć. Gra działa w przeglądarce na tablecie, telefonie i komputerze, bez instalowania i bez zakładania konta.
Dla kogo jest ta gra
Pierwsze poziomy sprawdzą się już u trzylatków, które dopiero poznają nazwy zwierząt i owoców. Czterolatki i pięciolatki najbardziej skorzystają z poziomów z obróconymi i podobnymi cieniami, bo właśnie wtedy rozwija się umiejętność rozpoznawania kształtu niezależnie od jego położenia. Ta sama umiejętność za rok czy dwa pomoże odróżnić literę „b” od „d” i cyfrę „6” od „9”. Gra jest też dobrym wyciszeniem przed snem, bo nie ma w niej pośpiechu ani głośnych efektów.
Po każdej rundzie można zapytać dziecko, który cień był najtrudniejszy i dlaczego. Takie krótkie rozmowy uczą mówienia o własnym myśleniu, co w przedszkolu i w szkole bardzo się przydaje.