Szukaj lupą brakujących liter i poprawiaj błędy w słowach: ó czy u, rz czy ż, ch czy h, ą i ę na końcu. 20 poziomów ortografii dla dzieci od 6 do 10 lat.
Jak się gra
Dziecko zostaje detektywem. Na górze ekranu jest zdanie z luką i słowo, w którym brakuje jednej albo kilku liter, na przykład g_ra w zdaniu „Ta góra jest bardzo wysoka”. Przycisk z głośnikiem czyta słowo i zdanie. Pod spodem leży ciemna scena, a dziecko przesuwa po niej lupę. W świetle lupy pokazują się kafelki z literami: właściwa i kilka podchwytliwych, na przykład ó i u. Trzeba wybrać dobrą.
Od dziewiątego poziomu zadanie się zmienia. W słowie wszystkie litery są na miejscu, ale jedna jest zła, na przykład zab zamiast ząb. Dziecko najpierw dotyka złej litery, a potem szuka lupą właściwej. Każdy poziom ma pięć słów, a każde poprawione słowo to jeden dowód w detektywistycznej sprawie.
Dwuznaki rz, ch, sz i cz są w grze jednym kafelkiem, tak jak uczy się ich w szkole.
| Poziomy | Co ćwiczymy |
|---|---|
| 1–3 | Brakująca litera w krótkich słowach |
| 4–6 | Podchwytliwe słowa: który, może, już, proszę, chcę |
| 7–8 | Rz czy ż, ch czy h |
| 9–10 | Znajdź złą literę |
| 11–12 | Ó, ą, ę i ukryte głoski: ogród, chleb, rybkę |
| 13–14 | Błędy z rz, ż, ch i h |
| 15–18 | Długie trudne słowa |
| 19–20 | Mistrz detektyw: wszystko naraz |
Czego uczy się dziecko
Polskiej ortografii. Gra skupia się na tym, z czym dzieci mają największy kłopot w klasach 1–3. Pisownia ó, rz i ch nie wynika z brzmienia, więc trzeba ją zapamiętać albo wyjaśnić wymianą: góra, bo górski, a ogród, bo ogrody.
Wzrokowego zapamiętywania słów. Dziecko widzi poprawny zapis wiele razy w różnych zdaniach. To buduje pamięć ortograficzną, dzięki której potem „czuje”, że wyraz wygląda dobrze.
Uważnego słuchania. Głoski, które słyszymy inaczej, niż piszemy, uczą, że trzeba się zastanowić. Ząb brzmi jak „ząp”, a mimo to piszemy b.
Korekty własnych tekstów. Tryb szukania złej litery to trening, który przydaje się przy sprawdzaniu dyktanda i wypracowania.
Zasad pisowni. Zdania w grze piszemy zgodnie z regułami: „nie” z czasownikami osobno, nazwy dni i miesięcy małą literą, nazwy miast i rzek wielką.
Dla kogo i jak długo
Gra jest przeznaczona dla dzieci od sześciu do dziesięciu lat. Sześciolatki, które dopiero zaczynają czytać, zwykle grają z rodzicem i z przyciskiem z głośnikiem. Uczniowie klas 1–3 grają samodzielnie i traktują grę jako powtórkę przed dyktandem. Jeden poziom trwa trzy, cztery minuty. Kilka poziomów w tygodniu wystarczy, żeby zauważyć mniej błędów w zeszycie.
Wskazówki dla rodziców
- Szukajcie wymiany. Przy ó i rz zapytaj: „Czy znasz słowo z tej samej rodziny, w którym słychać o albo r?”.
- Zapisujcie trudne słowa. Zeszyt słów, które sprawiły kłopot, to najlepsza pomoc przed dyktandem.
- Czytajcie zdania na głos. Słowo w kontekście łatwiej zapamiętać niż samotne.
- Nie zawstydzaj. Pomyłki to część nauki. Detektyw też czasem idzie złym tropem.
Zabawy bez ekranu
- Ortograficzny memory. Karty z wyrazami i obrazkami, na przykład żaba i rzeka, do łączenia w pary.
- Słowne rodziny. Wymyślajcie wyrazy pokrewne: góra, górka, górski, góral.
- Polowanie na ó. W gazecie albo książce dziecko zakreśla wszystkie ó i sprawdza, czy umie je wyjaśnić.
- Dyktando z niespodzianką. Rodzic dyktuje pięć słów, a dziecko po napisaniu samo sprawdza je w słowniku.
Częste błędy
- Pisanie ze słuchu. Ząb, chleb i ogród brzmią inaczej, niż się je pisze.
- Rz po spółgłoskach. Po p, b, t, d, k, g, ch, j, w piszemy zwykle rz: przez, drzewo, krzesło.
- Ę na końcu czasownika. „Ja chcę”, ale „on chce”. Warto to powtarzać.
Więcej zabaw z literami jest w dziale gry z literami i słowami.