Darmowa gra w sklep dla dzieci od 4 do 8 lat. Płać monetami za zabawki, używaj jak najmniej monet, wydawaj resztę jako sprzedawca i kupuj za kieszonkowe.
Jak grać w Sklep z zabawkami
Dziecko robi zakupy w sklepie pieska. Każda zabawka ma żółtą metkę z ceną. Monety leżą w portmonetce na dole ekranu: wystarczy przeciągnąć monetę na zieloną ladę (albo jej dotknąć), żeby nią zapłacić. Dotknięcie monety na ladzie oddaje ją z powrotem. Kiedy kwota się zgadza, dziecko naciska Płacę. Wszystkie polecenia są czytane na głos, a przycisk z głośnikiem je powtarza.
Później role się zamieniają. Klient płaci dużą monetą, a dziecko, teraz sprzedawca, odlicza resztę na niebieskiej tacce. Na poziomach z kieszonkowym na półce stoją cztery zabawki, a dziecko ma określoną kwotę. Wybiera dwie, na które go stać, i płaci za obie.
| Poziomy | Co się dzieje |
|---|---|
| 1–2 | Płacimy tylko monetami 1¢ (liczenie do 5) |
| 3–5 | Monety 1¢, 2¢ i 5¢, ceny do 10¢ |
| 6–7 | Dochodzi moneta 10¢, ceny do 20¢ |
| 8–9 | Płacimy jak najmniejszą liczbą monet |
| 10–12 | Dziecko jest sprzedawcą: reszta z 10¢ i 20¢ |
| 13–14 | Dwie zabawki za kieszonkowe, potem płacenie |
| 15–17 | Duże monety (20¢, 50¢) i ceny do 80¢ |
| 18–19 | Reszta z 50¢ i większe kieszonkowe |
| 20 | Wyzwanie sprzedawcy, wszystko razem |
Czego uczy się dziecko
Monety mają różną wartość. Dla małego dziecka to zaskakująco trudne: moneta 5¢ to jedna moneta, a jest warta pięć. Gra zaczyna od monet 1¢, przy których liczenie monet i liczenie groszy to to samo, a większe monety dochodzą po kolei.
Tę samą kwotę można ułożyć na wiele sposobów. 8¢ to 5 + 2 + 1, cztery monety po 2¢ albo osiem po 1¢. Takie szukanie rozwija elastyczne rozumienie liczb i utrwala dodawanie.
Oszczędne płacenie. Poziomy „jak najmniej monet” wymagają pomyślenia przed ruchem. Żeby zapłacić 17¢ trzema monetami, trzeba wziąć 10 + 5 + 2. Dziecko uczy się zaczynać od największej monety, która pasuje. Dorośli robią to odruchowo.
Wydawanie reszty. Reszta to przebrane odejmowanie. Dziecko uczy się doliczać od ceny do zapłaconej kwoty, co często jest łatwiejsze niż odejmowanie. Tak liczy też wielu kasjerów.
Planowanie wydatków. Wybór dwóch zabawek, na które wystarczy pieniędzy, to porównanie sumy z limitem. To delikatne wprowadzenie do myśli, że pieniądze się kończą, a wybory muszą się w nich zmieścić.
Wskazówki dla rodziców
- Nazywajcie monety, kiedy dziecko je przesuwa. „Dziesięć, piętnaście, szesnaście” pomaga dodawać na bieżąco zamiast przeliczać wszystko na końcu.
- Chwal sposób, nie tylko wynik. Jeśli dziecko zapłaciło 9¢ dziewięcioma monetami po 1¢, to dobrze. Potem zapytaj: „A można użyć większej monety?”.
- Przy wydawaniu reszty doliczajcie razem na głos. „Robot kosztuje 6. Siedem, osiem, dziewięć, dziesięć. Ile doliczyliśmy?”
- Rozmawiajcie o tym, czego się chce, a na co starczy. Na poziomach z kieszonkowym zapytaj, dlaczego wybrało akurat te zabawki i z czego zrezygnowałoby, gdyby pieniędzy było mniej.
Zabawy bez ekranu
- Sklep w domu. Przyklejcie karteczki z cenami do zabawek albo przekąsek i użyjcie prawdziwych monet lub papierowych. Na zmianę bądźcie sprzedawcą.
- Sortowanie monet. Garść drobnych podzielcie według wartości, a potem policzcie, ile jest w każdej kupce.
- Ułóż cenę. Podaj kwotę i sprawdźcie, ile różnych zestawów monet dziecko znajdzie.
- Pomocnik na zakupach. Pozwól dziecku zapłacić za bułki w piekarni i razem sprawdźcie resztę.
Typowe błędy
Najczęstszy błąd to liczenie monet zamiast ich wartości („dałem trzy monety, więc to 3¢”). Pokaż liczbę na każdej monecie i dodawajcie razem. Inny błąd to przepłacanie bez zauważenia: zachęcaj dziecko, żeby przed naciśnięciem „Płacę” zatrzymało się i sprawdziło sumę. Przy reszcie niektóre dzieci wydają cenę zamiast różnicy. Doliczanie od ceny szybko to naprawia. Więcej zabaw o pieniądzach i codziennych sprawach znajdziesz w kategorii gry o pieniądzach i codziennym życiu.