Darmowa gra grafomotoryczna dla przedszkolaków. Dziecko rysuje palcem drogę od kotka do miski mleka i omija kałuże. Ćwiczy rękę przed pisaniem.
Jak się gra
Na jednym końcu ogrodu siedzi głodny kotek, a na drugim czeka miska mleka. Wokół kotka pulsuje przerywane kółko, które pokazuje, gdzie zacząć. Dziecko kładzie palec na kotku i rysuje linię do miski. Gdy linia dotrze do celu, kotek biegnie dokładnie tą drogą, którą narysował maluch, chłepcze mleko z zadowolonym mlaskaniem i wypuszcza chmurkę serduszek.
Linia, która zjedzie z piaszczystej ścieżki albo wejdzie w kałużę, robi się czerwona. Piesek mówi „Ups!”, a rysunek znika, żeby można było spróbować od nowa. Nic się nie traci.
| Poziomy | Co rysuje dziecko |
|---|---|
| 1 | Szeroka, prosta ścieżka w ogrodzie |
| 2–3 | Jeden łagodny zakręt |
| 4–9 | Dwa do czterech zakrętów, ścieżka z każdym poziomem trochę węższa |
| 10–12 | Łąka z kałużami: trzeba samemu znaleźć drogę dookoła |
| 13–15 | Ścieżka z kałużami, przejście bokiem |
| 16–18 | Łąki z pięcioma lub sześcioma kałużami |
| 19–20 | Po drodze trzeba złapać rybkę, a dopiero potem dojść do mleka |
Na każdym poziomie są dwa kotki do nakarmienia, a układ ścieżek za każdym razem jest inny.
Czego uczy się dziecko
Kontroli ruchu ręki. Prowadzenie linii bez wychodzenia poza ścieżkę to podstawowe ćwiczenie grafomotoryczne. Mięśnie dłoni i nadgarstka uczą się płynnego, kontrolowanego ruchu, który później będzie potrzebny przy pisaniu liter.
Koordynacji oka i ręki. Dziecko patrzy przed palec, a nie na palec. To nawyk, który odróżnia pewne rysowanie od chaotycznego bazgrania. Węższe ścieżki wymagają coraz większej precyzji.
Planowania. Na łąkach z kałużami nie ma gotowej drogi. Maluch musi najpierw popatrzeć, którędy przejść, a dopiero potem rysować. To wczesne ćwiczenie funkcji wykonawczych, czyli myślenia przed działaniem.
Kolejności działań. Na ostatnich poziomach trzeba złapać rybkę po drodze. Zadanie ma dwa kroki i dziecko musi pamiętać o obu.
Radzenia sobie z porażką. Czerwona linia to drobna, nieszkodliwa porażka. Kotek czeka, można spróbować jeszcze raz. Dzieci uczą się, że błąd jest częścią zabawy.
Wskazówki dla rodziców
- Mówcie „najpierw popatrz”. Zanim dziecko zacznie rysować, można razem prześledzić wzrokiem drogę od kotka do miski.
- Nie trzymajcie ręki dziecka. Lepiej podpowiedzieć słowami niż prowadzić palec. Ruch ma być własny.
- Zwracajcie uwagę na tempo. Wolniejsza linia jest dokładniejsza. Pośpiech to najczęstsza przyczyna wyjścia za ścieżkę.
- Łączcie z kartką. Po kilku poziomach warto narysować podobną ścieżkę kredką na papierze.
Zabawy bez ekranu
- Labirynty na kartce: rysujecie dwie równoległe linie z zakrętami, a dziecko prowadzi kredkę środkiem.
- Droga z taśmy: na podłodze przyklejacie taśmę malarską w kształcie krętej ścieżki. Dziecko przechodzi po niej albo prowadzi autko.
- Szlaczki w piasku: palcem w piasku albo w kaszy rysujecie fale i zygzaki.
- Przenoszenie wody: dziecko przenosi łyżką wodę z miski do miski, starając się nie rozlać. To też kontrola ruchu.
Więcej podobnych zabaw jest w dziale gry logiczne.
Jak gra rośnie razem z dzieckiem
Pierwszy poziom jest bardzo szeroki i prosty, żeby nawet trzylatek od razu nakarmił kotka. Każdy kolejny dodaje zakręt albo zwęża ścieżkę o kawałek. Od dziesiątego poziomu zmienia się charakter zadania: zamiast trzymać się ścieżki, dziecko samo wybiera drogę. Gwiazdki zależą od liczby nieudanych prób. Gra działa w przeglądarce, bez instalowania i bez rejestracji.
Dla kogo jest ta gra
Gra sprawdzi się u trzylatków, które dopiero zaczynają rysować, i u pięciolatków przygotowujących się do zerówki. Szczególnie warto po nią sięgnąć, gdy dziecko niechętnie siada do kredek albo szybko się zniechęca przy szlaczkach. Kotek i miska mleka dają jasny powód, żeby linia była dokładna, a wesoła nagroda na końcu zachęca do kolejnej próby. Po kilku dniach zabawy wielu rodziców zauważa, że rysunki na kartce stają się pewniejsze, a kreski bardziej świadome.
Ekran nie zastąpi jednak kredki i kartki. Gra jest dobrą rozgrzewką i zachętą, ale chwyt pisarski kształtuje się podczas rysowania, lepienia z plasteliny i wycinania. Najlepiej łączyć jedno z drugim: kilka poziomów z kotkiem, a potem kilka szlaczków w zeszycie.