Wrzucaj krążki do kolumn i ułóż cztery w rzędzie, zanim zrobi to piesek Shiba. 20 poziomów, różne plansze i coraz sprytniejszy rywal dla dzieci 6–13 lat.
Jak się gra
Plansza stoi pionowo jak klasyczna gra z krążkami. Dziecko dotyka kolumny, a krążek z gwiazdką spada na samo dno albo zatrzymuje się na innym krążku. Piesek Shiba wrzuca swoje krążki z psią buźką. Wygrywa ten, kto pierwszy ułoży cztery w rzędzie: w poziomie, w pionie albo po skosie. Jeśli plansza zapełni się bez zwycięzcy, jest remis.
Każdy poziom to mecz z celem „Wygraj 1 partię” i określoną liczbą prób. Piesek zmienia się z poziomu na poziom: najpierw jest Śpiochem, który często się myli, potem Psotnikiem, Spryciarzem, a na końcu Mistrzem. Zmienia się też plansza. Na środkowych poziomach jest mniejsza i ciaśniejsza, bliżej końca rośnie do rozmiarów, na których można zastawiać pułapki.
Czego uczy się dziecko
Myślenia o grawitacji. Krążek nie ląduje tam, gdzie chcemy, tylko tam, gdzie pozwala kolumna. Dziecko szybko uczy się, że każdy ruch zmienia sytuację w całej kolumnie. Zagranie w jednym miejscu może otworzyć przeciwnikowi pole nad nim.
Planowania kilku ruchów naprzód. Cztery w rzędzie wymagają więcej przewidywania niż kółko i krzyżyk. Dzieci zaczynają liczyć: „Jeśli wrzucę tutaj, piesek może postawić krążek na moim i wtedy ma trzy w linii”.
Dostrzegania wzorów. Ukośne linie są trudne do zauważenia. Gra trenuje oko, które skanuje planszę w poszukiwaniu groźnych układów, co przydaje się potem w matematyce i w czytaniu wykresów.
Cierpliwości. Pospieszny ruch zwykle kończy się przegraną. Piesek nagradza dzieci, które zatrzymują się na chwilę i sprawdzają planszę.
Uczciwej rywalizacji. Przegrana z komputerowym pieskiem jest mniej bolesna niż z bratem czy koleżanką. Dziecko może ćwiczyć emocje związane z wygrywaniem i przegrywaniem w spokojnych warunkach.
Dla kogo i jak często
Cztery w rzędzie łączy proste zasady z zaskakująco głęboką strategią. Sześciolatek zrozumie grę po jednej partii, a dorosły wciąż będzie odkrywał nowe pułapki. Dlatego gra dobrze nadaje się dla rodzeństwa w różnym wieku: młodsze dziecko gra z Pieskiem Śpiochem, starsze próbuje pokonać Pieska Mistrza na dużej planszy.
Jedna partia trwa od dwóch do pięciu minut. Krótkie sesje po dwa, trzy poziomy dają najwięcej, bo dziecko ma czas pomyśleć o tym, co zadziałało. Jeśli kilka partii z rzędu kończy się przegraną, warto wrócić do wcześniejszego poziomu i poćwiczyć blokowanie, zamiast forsować wyższy.
Wskazówki dla rodziców
- Zagrajcie razem przeciw pieskowi. Jedno proponuje ruch, drugie go sprawdza. Rozmowa o ruchach uczy więcej niż samotna gra.
- Zacznijcie od środka. Poproście dziecko, żeby porównało partie zaczęte w środkowej i w skrajnej kolumnie.
- Wspólnie szukajcie trójek. Po każdym ruchu pieska zapytaj: „Czy piesek ma gdzieś trzy krążki w linii?”.
- Pokaż pole zakazane. Czasem nie wolno wrzucić krążka do kolumny, bo pole nad nim da zwycięstwo pieskowi. To trudna, ale bardzo satysfakcjonująca obserwacja.
- Nie podpowiadaj od razu. Daj dziecku przegrać i zapytaj, kiedy partia zaczęła się psuć.
Zabawy bez ekranu
- Planszówka z krążkami. Klasyczna gra w cztery w rzędzie to świetny prezent i dobra okazja do rodzinnych turniejów.
- Wersja na kartce. Narysujcie siatkę 7×6 i rysujcie kółka od dołu kolumny. Zasada spadania obowiązuje!
- Z guzikami. Dwa kolory guzików albo żetonów na kratkowanej kartce zastąpią planszę.
- Pięć w rzędzie. Na dużej kartce w kratkę zagrajcie w „gomoku”, czyli pięć w rzędzie bez spadania.
Częste błędy
- Gra tylko w jednej kolumnie. Dzieci często budują wieżę i zapominają o liniach poziomych.
- Ignorowanie przekątnych. Piesek lubi wygrywać po skosie, bo najtrudniej to zauważyć.
- Brak planu. Wrzucanie krążków tam, gdzie akurat jest miejsce, rzadko prowadzi do zwycięstwa. Lepiej mieć jeden cel na kilka ruchów.
- Otwieranie pola przeciwnikowi. Krążek wrzucony bez namysłu może podsunąć pieskowi zwycięskie miejsce. Zawsze sprawdzaj, co będzie nad twoim krążkiem.
Inne gry strategiczne czekają w dziale gry logiczne.