Darmowa gra o emocjach dla przedszkolaków. Dziecko rozpoznaje radość, smutek, złość, zaskoczenie, strach i zmęczenie, a potem układa własne miny.
Jak się gra
Na ekranie pojawiają się okrągłe buzie z różnymi minami. Piesek Pip mówi na przykład: „Gdzie jest smutna buzia?”, a dziecko dotyka właściwej. W rundach z historyjkami piesek opowiada krótką sytuację, np. „Zosi uciekł balonik i odleciał. Jak się czuje Zosia?”, a obok buzi widać mały obrazek. Na późniejszych poziomach dziecko samo układa buzię: wybiera brwi, oczy i usta, aż mina pasuje do uczucia.
| Poziomy | Rundy | Uczucia |
|---|---|---|
| 1–6 | Znajdź uczucie (2 do 4 buzi) | Najpierw radość i smutek, potem złość, zaskoczenie, strach i zmęczenie |
| 7–10 | Krótkie historyjki | 3 lub 4 buzie do wyboru |
| 11–14 | Rundy mieszane i więcej historyjek | Wszystkie sześć uczuć, do 5 buzi |
| 15–18 | Ułóż buzię (brwi i usta, potem także oczy) | Coraz więcej uczuć, aż do sześciu |
| 19–20 | Ułóż buzię do historyjki | Wszystkie sześć uczuć |
Czego uczy się dziecko
Rozpoznawania emocji. Odczytanie uczucia z twarzy to podstawa dogadywania się z innymi. Dzieci uczą się tego przez całe przedszkole, a gra daje spokojne, powtarzalne ćwiczenie bez presji, jaką niesie sytuacja w grupie.
Nazywania uczuć. Radość, smutek, złość, zaskoczenie, strach, zmęczenie. Dziecko, które potrafi powiedzieć „jestem zły”, rzadziej musi to pokazywać krzykiem czy tupaniem. Nazwa daje uczuciu kształt i pomaga nad nim zapanować.
Empatii. Historyjki proszą o wyobrażenie sobie, co czuje ktoś inny. Antek, któremu lody spadły na ziemię, Hania, która nie może iść na plac zabaw, Kuba po długiej wycieczce w góry. To pierwsze ćwiczenie patrzenia oczami drugiej osoby.
Szczegółów mimiki. Układanie buzi pokazuje, że uczucie widać w brwiach, oczach i ustach. Zmarszczone brwi oznaczają złość, uniesione brwi i okrągłe usta zaskoczenie, a opadające kąciki ust smutek.
Tego, że wszystkie uczucia są w porządku. W grze nie ma złych emocji. Smutek i złość są tak samo zwyczajne jak radość. Taki przekaz jest dla małego dziecka bardzo ważny.
Wskazówki dla rodziców
- Rozmawiajcie po każdej historyjce. „Ty też kiedyś zgubiłeś balonik? Jak się wtedy czułeś?” To najcenniejsza część zabawy.
- Róbcie miny przed lustrem. Po grze można razem pokazać złość, zaskoczenie i zmęczenie. Dzieci uwielbiają tę zabawę.
- Nazywajcie swoje uczucia. „Jestem zmęczona, bo miałam długi dzień.” Dziecko uczy się, że o emocjach można mówić.
- Nie oceniajcie odpowiedzi dziecka. Jeśli twierdzi, że w danej sytuacji czułoby się inaczej, warto zapytać dlaczego.
Zabawy bez ekranu
- Kostka emocji: na kartonowej kostce rysujecie sześć buzi. Kto wyrzuci minę, opowiada, kiedy się tak czuł.
- Teatr min: jedna osoba pokazuje uczucie, druga zgaduje.
- Książeczki o emocjach: przy czytaniu bajek zatrzymujcie się i pytajcie, co czuje bohater.
- Termometr nastroju: na lodówce wisi kartka z buziami, a dziecko codziennie zaznacza, jak się czuje.
Więcej podobnych gier jest w dziale gry o pieniądzach i codziennym życiu.
Jak gra rośnie razem z dzieckiem
Gra zaczyna od dwóch najbardziej wyraźnych uczuć, a kolejne dodaje powoli. Historyjki pojawiają się dopiero wtedy, gdy dziecko zna buzie. Układanie min z części jest najtrudniejsze, bo wymaga zrozumienia, co dokładnie zmienia się na twarzy. Gwiazdki zależą od liczby pomyłek.
Częste pomyłki
Najczęściej mylą się zaskoczenie i strach, bo w obu przypadkach oczy są szeroko otwarte. Różnicę widać w brwiach i ustach. Często mylą się też smutek i zmęczenie. Warto pokazać obie miny na własnej twarzy i porozmawiać o tym, co je odróżnia.
Dla kogo jest ta gra
Dla trzy-, cztero- i pięciolatków, a szczególnie dla dzieci, które trudno radzą sobie ze złością albo mają kłopot z odczytywaniem min innych osób. Gra może też pomóc przed ważną zmianą, na przykład przed pójściem do przedszkola, gdy uczucia bywają bardzo intensywne.
Imiona w historyjkach są popularne w polskich przedszkolach: Zosia, Antek, Hania, Kuba, Ola, Staś. Dzieci często rozpoznają w nich kolegów z grupy, co ułatwia rozmowę o sytuacjach z przedszkola. Po zabawie dobrze jest zapytać, które uczucie było dziś najczęstsze w przedszkolu, i spokojnie wysłuchać odpowiedzi.