Przejdź do treści
  1. Strona główna
  2. Gry
  3. Gry o pieniądzach i codziennym życiu
  4. Buzie i uczucia

Buzie i uczucia · Pieniądze i codzienność – gra dla dzieci

Buzie i uczucia

Posłuchaj pieska i dotknij buzi, która pokazuje właściwe uczucie. Na późniejszych poziomach ułóż buzię z brwi, oczu i ust.

Wiek 3–520 poziomów🔊 Dźwięk🗣️ Lektor
👶 Wiek 3–5 🏁 20 poziomów 🔊 Efekty dźwiękowe 🗣️ Czytanie na głos 📱 Działa na tabletach 🆓 Za darmo, bez rejestracji

Darmowa gra o emocjach dla przedszkolaków. Dziecko rozpoznaje radość, smutek, złość, zaskoczenie, strach i zmęczenie, a potem układa własne miny.

Jak się gra

Na ekranie pojawiają się okrągłe buzie z różnymi minami. Piesek Pip mówi na przykład: „Gdzie jest smutna buzia?”, a dziecko dotyka właściwej. W rundach z historyjkami piesek opowiada krótką sytuację, np. „Zosi uciekł balonik i odleciał. Jak się czuje Zosia?”, a obok buzi widać mały obrazek. Na późniejszych poziomach dziecko samo układa buzię: wybiera brwi, oczy i usta, aż mina pasuje do uczucia.

Poziomy Rundy Uczucia
1–6 Znajdź uczucie (2 do 4 buzi) Najpierw radość i smutek, potem złość, zaskoczenie, strach i zmęczenie
7–10 Krótkie historyjki 3 lub 4 buzie do wyboru
11–14 Rundy mieszane i więcej historyjek Wszystkie sześć uczuć, do 5 buzi
15–18 Ułóż buzię (brwi i usta, potem także oczy) Coraz więcej uczuć, aż do sześciu
19–20 Ułóż buzię do historyjki Wszystkie sześć uczuć

Czego uczy się dziecko

Rozpoznawania emocji. Odczytanie uczucia z twarzy to podstawa dogadywania się z innymi. Dzieci uczą się tego przez całe przedszkole, a gra daje spokojne, powtarzalne ćwiczenie bez presji, jaką niesie sytuacja w grupie.

Nazywania uczuć. Radość, smutek, złość, zaskoczenie, strach, zmęczenie. Dziecko, które potrafi powiedzieć „jestem zły”, rzadziej musi to pokazywać krzykiem czy tupaniem. Nazwa daje uczuciu kształt i pomaga nad nim zapanować.

Empatii. Historyjki proszą o wyobrażenie sobie, co czuje ktoś inny. Antek, któremu lody spadły na ziemię, Hania, która nie może iść na plac zabaw, Kuba po długiej wycieczce w góry. To pierwsze ćwiczenie patrzenia oczami drugiej osoby.

Szczegółów mimiki. Układanie buzi pokazuje, że uczucie widać w brwiach, oczach i ustach. Zmarszczone brwi oznaczają złość, uniesione brwi i okrągłe usta zaskoczenie, a opadające kąciki ust smutek.

Tego, że wszystkie uczucia są w porządku. W grze nie ma złych emocji. Smutek i złość są tak samo zwyczajne jak radość. Taki przekaz jest dla małego dziecka bardzo ważny.

Wskazówki dla rodziców

  1. Rozmawiajcie po każdej historyjce. „Ty też kiedyś zgubiłeś balonik? Jak się wtedy czułeś?” To najcenniejsza część zabawy.
  2. Róbcie miny przed lustrem. Po grze można razem pokazać złość, zaskoczenie i zmęczenie. Dzieci uwielbiają tę zabawę.
  3. Nazywajcie swoje uczucia. „Jestem zmęczona, bo miałam długi dzień.” Dziecko uczy się, że o emocjach można mówić.
  4. Nie oceniajcie odpowiedzi dziecka. Jeśli twierdzi, że w danej sytuacji czułoby się inaczej, warto zapytać dlaczego.

Zabawy bez ekranu

  • Kostka emocji: na kartonowej kostce rysujecie sześć buzi. Kto wyrzuci minę, opowiada, kiedy się tak czuł.
  • Teatr min: jedna osoba pokazuje uczucie, druga zgaduje.
  • Książeczki o emocjach: przy czytaniu bajek zatrzymujcie się i pytajcie, co czuje bohater.
  • Termometr nastroju: na lodówce wisi kartka z buziami, a dziecko codziennie zaznacza, jak się czuje.

Więcej podobnych gier jest w dziale gry o pieniądzach i codziennym życiu.

Jak gra rośnie razem z dzieckiem

Gra zaczyna od dwóch najbardziej wyraźnych uczuć, a kolejne dodaje powoli. Historyjki pojawiają się dopiero wtedy, gdy dziecko zna buzie. Układanie min z części jest najtrudniejsze, bo wymaga zrozumienia, co dokładnie zmienia się na twarzy. Gwiazdki zależą od liczby pomyłek.

Częste pomyłki

Najczęściej mylą się zaskoczenie i strach, bo w obu przypadkach oczy są szeroko otwarte. Różnicę widać w brwiach i ustach. Często mylą się też smutek i zmęczenie. Warto pokazać obie miny na własnej twarzy i porozmawiać o tym, co je odróżnia.

Dla kogo jest ta gra

Dla trzy-, cztero- i pięciolatków, a szczególnie dla dzieci, które trudno radzą sobie ze złością albo mają kłopot z odczytywaniem min innych osób. Gra może też pomóc przed ważną zmianą, na przykład przed pójściem do przedszkola, gdy uczucia bywają bardzo intensywne.

Imiona w historyjkach są popularne w polskich przedszkolach: Zosia, Antek, Hania, Kuba, Ola, Staś. Dzieci często rozpoznają w nich kolegów z grupy, co ułatwia rozmowę o sytuacjach z przedszkola. Po zabawie dobrze jest zapytać, które uczucie było dziś najczęstsze w przedszkolu, i spokojnie wysłuchać odpowiedzi.

Najczęściej zadawane pytania

Jakie emocje poznaje dziecko?
Sześć podstawowych: radość, smutek, złość, zaskoczenie, strach i zmęczenie. Na początku tylko radość i smutek, potem kolejne.
Czy historyjki nie są straszne?
Nie. Sytuacje są łagodne i znane z życia przedszkolaka: uciekł balonik, ktoś przewrócił wieżę z klocków, za oknem grzmi, babcia przyjechała w odwiedziny. Nie ma w nich przemocy ani niczego naprawdę groźnego.
Dlaczego niektóre odpowiedzi są pomijane?
Bo w życiu jedna sytuacja może wywołać kilka uczuć. Kiedy ktoś dostaje szczeniaczka, może być i radosny, i zaskoczony. Gra nigdy nie pokazuje drugiego pasującego uczucia jako złej odpowiedzi.
Czy gra zastąpi rozmowę o emocjach?
Nie i nie ma tego celu. Jest dobrym punktem wyjścia do rozmowy. Najwięcej daje wtedy, gdy rodzic zapyta po grze: „A ty kiedy byłeś zły?”.